Door Fonseca.R
Opgeven is makkelijk. Zo makkelijk zelfs dat veel mensen het doen voordat ze er zelfs maar aan beginnen. Sommigen geven enthousiast en met argumenten op. "Ach, dit is niets voor mij," "Ik ben hier niet voor geboren," "Ik heb het al eens geprobeerd en het werkte niet." Ja, natuurlijk. Ik heb ook geprobeerd om op suikerriet te fluiten en te zuigen. Het lukte me niet. En dat heeft me er niet toe bewogen om te stoppen met suikerriet verbouwen.
Het probleem met opgeven is dat het een zekere troost biedt. Je geeft het op en klaar is Kees, geen frustratie meer. Het risico op mislukking verdwijnt. Maar pas op: met mislukking verdwijnt ook succes. En erger nog, de mogelijkheid om te ontdekken waar je echt toe in staat bent, verdwijnt. Want geloof me, niemand kent zichzelf echt totdat hij of zij probeert een kasteel te bouwen met twee handen, drie stenen en een stel mensen die zeggen dat het gaat instorten.
Volharding is, zoals je ziet, bijna een extreme sport. Het vereist zweet, uitputting en het constante risico dat alles misgaat. Maar het betekent ook het recht om te dromen. Zelfs wanneer alles meer op een nachtmerrie lijkt.
Het leven is, zoals we weten, geen reclame voor margarine. Het is eerder een sterke, ongezoete kop koffie, geserveerd om zeven uur 's ochtends door iemand die je niet zo mag. En in dit scenario zijn degenen die overleven degenen die volhouden. Degenen die wakker worden, de bittere koffie drinken, het stof (en daar is veel van) van zich afschudden en verdergaan.
Natuurlijk is er altijd wel een 'expert' die zegt: "Geef het op, dit werkt niet." Vaak is dat dezelfde persoon die zelf nog nooit iets heeft geprobeerd en daarom denkt dat hij of zij het recht heeft om te zeggen hoe je moet falen. Anderen adviseren voorzichtigheid, behoedzaamheid en gematigdheid. Allemaal mooie synoniemen voor "doe niets". Opgeven is trouwens de favoriete bezigheid van mensen die nog nooit ergens moeite voor hebben gedaan.
Maar de waarheid is dat er midden in de reis altijd een moment komt waarop het lijkt alsof alles in elkaar stort. Dat is het moment waarop we denken: ""Waarom doorgaan?" En dat is precies waar je zou moeten doorgaan. Want misschien, heel misschien, ligt succes wel om de hoek. En als je nu stopt, zul je het nooit weten. Je blijft voor altijd achter met dat gevoel van "wat als?". En "wat als?" is een spook dat graag slapeloze nachten doormaakt.
Volharding is een kunst. Het gaat niet alleen om aandringen. Het gaat om geloven. Zelfs als de spiegel zegt: "Je bent moe", zelfs als je banksaldo schreeuwt: "Geef op!", zelfs als de wereld je liever ziet falen, misschien wel gewoon voor de lol.
En uiteindelijk, zelfs als het niet lukt (want ja, soms lukt het niet), is het de moeite waard om het te proberen. Omdat je het in ieder geval geprobeerd hebt. Omdat jouw strijd een voorbeeld kan zijn voor iemand die op het punt stond op te geven. Omdat de wereld al vol zit met mensen die niets gedaan hebben, en er geen behoefte is aan nog een.
Dus, de volgende keer dat je eraan denkt op te geven, onthoud dan: als het makkelijk was, zou er al een YouTube-tutorial over bestaan. Een goede droom is er een die hard werken vereist. En als het hard werken vereist, is het de moeite waard.
Opgeven? Alleen als het echt om opgeven gaat.
___________________________
Grootoosten van Paraná
Meest serene grootmeester – Vladimir Pires Martins
G. Secretariaat voor Communicatie en Pers – Luís Fernando da Silva Dias
