Door: Kátia Muniz
Het was woensdagavond. Zij, een columniste, luisterde aandachtig naar audio op WhatsApp, met vragen van een jonge leerling voor een schoolproject. Eén van hen: “Hoe lang doe je over het schrijven van een tekst?”
Op dat moment keek ze naar het Word-scherm. Er lag één enkele opgebouwde paragraaf.
Toen hij op de knop drukte om op de student te reageren, klopte de zoon op de deur van het kantoor en meldde dat de douche was doorgebrand. Deze onderbreking zorgde ervoor dat hij zijn antwoord terzijde legde.
Het was donderdagochtend. Ze ging naar de apotheek om een ontstekingsremmer te halen. Terwijl ze wachtte tot ze aan de beurt was, zag ze aan de andere kant van de straat een echtpaar staan. Misschien waren ze tussen de 15 en 16 jaar oud. Het regende. Het meisje haalde een roze paraplu uit haar rugzak, opende hem en ze gingen dicht bij elkaar staan om zichzelf te beschermen. Ze lachten, ze praatten, ze lachten weer. Toen hij alles van een afstandje volgde, dacht hij dat zo'n scène een thema voor schrijven zou kunnen opleveren. Ze werd abrupt uit haar gedachten gehaald door de begeleider die haar vroeg: “Kan ik u helpen, mevrouw?”
Hij keerde terug naar huis, updatete de sociale media en zette vervolgens de computer aan. Hij besloot echter de paragraaf die eerder klaar was weg te gooien en helemaal opnieuw te beginnen. Hij glimlachte toen hij twee nieuwe paragrafen afrondde. Nog een onderbreking: deze keer was het de elektricien die de douche kwam repareren. Vervolgens bevestigde de telefoon de aankomst van een bericht. Het was de secretaresse van de medische kliniek die de afspraak voor drie uur bevestigde.
Ze was vroeg aangekomen. Ze nam plaats op de bank in de kliniek en gebruikte de vrije tijd om een audiobericht naar de student te sturen, waarin ze hem liet weten dat ze die avond al zijn vragen zou beantwoorden. Daarna zette ze haar koptelefoon op en luisterde naar " Try" van Pink.
Het werd donker. Einde donderdag. Het huis in stilte. Hij keerde terug naar de verlaten paragrafen. Er verschenen brieven. Hij pauzeerde. Zet wat thee klaar. Hij nam de eerste slok. Hij zocht naar zijn mobiele telefoon, hield de toets ingedrukt om audio op te nemen en antwoordde: “Wat uw vraag betreft over de tijd die het mij kost om een tekst te schrijven, kan ik u vertellen dat deze erg varieert. Soms kan ik heel snel schrijven, andere keren kan ik langzaam schrijven. Het is wel eens voorgekomen dat ik wel twee dagen nodig had om een tekst af te maken.”
Hij zette zijn mobiele telefoon uit. Hij herlas wat er op het computerscherm stond. Hij slaagde erin het tafereel van het verliefde stel waarvan hij die ochtend getuige was geweest, in tekst om te zetten. Dus zette hij de langverwachte laatste stop en ging slapen.
Vrijdag begon zonnig. Ze zat achter de computer met de uitdaging om het lege Word-scherm opnieuw in te vullen.





